Kapitan Manchesteru United Bruno Fernandes stoi u progu historii Premier League. Portugalski pomocnik ma już na koncie 19 asyst w bieżącym sezonie, czyli brakuje mu tylko jednej do rekordu wszech czasów w pojedynczych rozgrywkach, który od 23 lat pozostaje nietknięty.
Dwadzieścia asyst w jednym sezonie – ten rekord dzielą obecnie dwie legendy: Thierry Henry (Arsenal, 2002/03) i Kevin De Bruyne (Manchester City, 2019/20). Fernandes potrzebuje jeszcze jednej asysty, by się z nimi zrównać. Dwóch, by samodzielnie ustanowić nowy rekord. Do końca sezonu zostały cztery mecze.
Do 19 października Fernandes nie zanotował w tym sezonie ani jednej asysty.
Sponsorowane
REKORD W ZASIĘGU RĘKI
Swoją 19. asystę Fernandes zaliczył w poniedziałek, w wygranym przez Manchester United 2:1 meczu z Brentfordem – przy zwycięskim golu Benjamina Šeško. Była to jego szósta asysta w ostatnich siedmiu spotkaniach.
Obecna czołówka klasyfikacji wszech czasów pod względem asyst w jednym sezonie wygląda tak:
Thierry Henry (Arsenal, 2002/03) – 20
Kevin De Bruyne (Manchester City, 2019/20) – 20
Bruno Fernandes (Manchester United, 2025/26) – 19
Mesut Özil (Arsenal, 2015/16) – 19
Cesc Fàbregas (Chelsea, 2014/15) – 18
I tu zaczynają się znaki ostrzegawcze. Özil miał w sezonie 2015/16 po 30 meczach 18 asyst – i dołożył tylko jedną w ostatnich ośmiu spotkaniach. Mohamed Salah na tym samym etapie poprzedniego sezonu miał 17 asyst – i znów dołożył tylko jedną w ostatnich ośmiu meczach. Obaj byli blisko pobicia Henry'ego i De Bruyne. Obu zabrakło na samym finiszu.
Fernandes jest trzecim zawodnikiem, który zbliżył się do tego rekordu tak mocno.
Terminarz też mu sprzyja. Dwa z czterech ostatnich meczów Manchesteru United to spotkania z drużynami, przeciwko którym Fernandes asystował już w tym sezonie – Liverpoolem (u siebie) i Nottingham Forest (u siebie). To dało kibicom United prawdziwą nadzieję.
SEZON, KTÓRY ZACZĄŁ SIĘ OD TRZECH MIESIĘCY BEZ ASYST
I tu najdziwniejsza część tej historii – przez pierwszy etap rozgrywek Fernandes w ogóle nie pojawiał się w tej dyskusji.
Pierwszą asystę w sezonie zanotował 19 października – w 8. kolejce, na Anfield, przeciwko Liverpoolowi. Przy zwycięskim golu Harry'ego Maguire'a w wygranym 2:1 meczu. Prawie trzy miesiące oczekiwania – jedna trzecia sezonu – i zero asyst.
Co wydarzyło się później? Liczby mówią same za siebie:
Pierwsze 8 meczów sezonu: 0 asyst
Ostatnie 24 mecze: 19 asyst
Ostatnie 7 meczów: 6 asyst
W ostatnich 24 meczach Fernandes notuje średnio 0,79 asysty na spotkanie. Jeśli utrzyma to tempo w czterech ostatnich meczach United, powinien dołożyć co najmniej trzy asysty. W sumie – 22.
To nie byłoby tylko wyrównanie rekordu. To byłoby jego rozbicie.
ZWOLNIENIE AMORIMA I DECYZJA CARRICKA
Co się zmieniło? Jedna konkretna decyzja.
Za kadencji Rúbena Amorima Fernandes był ustawiany w „głębokiej podwójnej szóstce” – w głębszej roli w środku pola, nastawionej na zabezpieczanie i rozprowadzanie piłki. Jego swoboda w kreowaniu gry została ograniczona do minimum. Największe atuty Fernandesa – tworzenie sytuacji, podania do przodu, podejmowanie decyzji w ostatniej tercji – praktycznie znikły z pola widzenia.
W styczniu Amorim został zwolniony – po około 14 miesiącach pracy w Manchesterze United. Zastąpił go najpierw na krótko **Darren Fletcher**, a potem **Michael Carrick**. Carrick wprowadził jedną istotną zmianę – przywrócił Fernandesa na pozycję numer 10, w ostatnią tercję.
Efekt był natychmiastowy. W pierwszym meczu Carricka na ławce, z Manchesterem City, Fernandes przeniósł piłkę 40 jardów, a potem wyłożył ją Bryanowi Mbeumo, który przypieczętował wygraną 2:0. Potem przyszły Arsenal, Fulham i Tottenham – licznik asyst Fernandesa rósł niemal co tydzień.
Pod wodzą Carricka Fernandes asystował w pięciu z sześciu występów (wliczając mecz Pucharu Anglii z Brighton). Jedna zmiana roli – i eksplozja statystyk.
SPÓR O „JAKOŚĆ” REKORDU
A jednak wokół rekordu Fernandesa toczy się poważna dyskusja.
Grafika w programie Monday Night Football w Sky Sports pokazała wyraźne liczby – z 19 asyst Fernandesa 9 padło po stałych fragmentach gry (rzutach rożnych, rzutach wolnych). 9 z 19 – prawie połowa.
Z 20 asyst Henry'ego 18 przyszło z gry. U De Bruyne – 17 z 20. Fernandes ma asyst z gry – 10.
Co to oznacza? Niektórzy analitycy twierdzą, że rekord Fernandesa nie będzie miał takiej wagi jak rekordy Henry'ego czy De Bruyne. Asystowanie po stałych fragmentach gry uchodzi za mniej wymagające niż rozbijanie defensywy w grze.
Mimo to Fernandes zbliża się też do innego rekordu – liczby asyst po stałych fragmentach w jednym sezonie, który należy obecnie do Stevena Gerrarda i wynosi 11 (Liverpool, 2013/14). Dwie kolejne asysty po stałych fragmentach i Fernandes zrówna się z Gerrardem. Trzy i go wyprzedzi.
Krótko mówiąc, rekord Fernandesa trafi do kronik albo jako czysta linijka w tabeli, albo z przypisem.
LICZBY, KTÓRE WYKRACZAJĄ POZA ASYSTY
Odłóżmy asysty na bok, a i tak pozostałe liczby Fernandesa stawiają go ponad resztą.
W tym sezonie Fernandes stworzył 98 sytuacji – znacznie więcej niż jakikolwiek inny zawodnik w Premier League. Drugi jest Declan Rice, który ma o 40 sytuacji mniej. To nie jest „niewielka przewaga” – to inna liga.
Jego oczekiwane asysty (xA) – 8,8. Znów najwięcej spośród wszystkich zawodników.
Jest też jedna statystyka, która może mówić najwięcej – asysty Fernandesa stanowią 31 procent bramek Manchesteru United. Najbliższe porównanie to Cesc Fàbregas, którego udział w bramkach Chelsea w sezonie 2014/15 wyniósł 24,6%. U Henry'ego było to 23,5%. U De Bruyne 22,5%. U Salaha w poprzednim sezonie – 20,9%. Fernandes – 31%.
To nie jest tylko rekord. To jest show Bruno Fernandesa w Manchesterze United.
Pobił już klubowy rekord Manchesteru United pod względem asyst w sezonie, wyprzedzając 15 asyst Davida Beckhama z sezonu 1999/2000. Ustanowił też nowy rekord Premier League pod względem punktów zdobytych dzięki asystom jednego piłkarza – 18 punktów, najwięcej, jakie kiedykolwiek wywalczył pojedynczy zawodnik samymi asystami w jednym sezonie ligowym.
JEDYNY PROMYK W MROCZNYM SEZONIE
I na koniec kontekst, który sprawia, że pościg Fernandesa za rekordem jest jeszcze ważniejszy – i bardziej emocjonalny.
Sezon 2025/26 w wykonaniu Manchesteru United to historyczna katastrofa. Rúben Amorim został zwolniony w styczniu po około 14 miesiącach pracy. Po nim nastąpiła długa, chaotyczna zmiana na stanowisku trenera – najpierw Darren Fletcher jako tymczasowy szkoleniowiec, potem Michael Carrick.
A puchary? Jeszcze gorzej.
Puchar Ligi (Carabao Cup): odpadnięcie w trzeciej rundzie z drużyną z League Two, Grimsby Town. Nazwa, którą wielu kibiców Manchesteru United musiało sprawdzać. Porażka w rzutach karnych. Potem bunt kibiców.
Puchar Anglii: odpadnięcie w trzeciej rundzie z Brighton & Hove Albion. Kolejne wczesne pożegnanie.
Liga Mistrzów: bez United.
Liga Europy: rok temu Fernandes strzelił hat-tricka Realowi Sociedad. W tym sezonie występy w Europie były minimalne.
Sezon Fernandesa w pogoni za rekordem to jedyny historyczny jasny punkt, jaki Manchester United stworzył w sezonie 2025/26. Jedyny powód, dla którego kibice United patrzą w tym sezonie na księgi rekordów z dumą – a nie ze wstydem.
Bruno Fernandes ma 31 lat. Jego kontrakt z Manchesterem United obowiązuje do czerwca 2026 roku. Gra w klubie, który nie wygrał Premier League od 2013 roku, w tym sezonie nie występował w Lidze Mistrzów, a z Pucharu Anglii odpadł przed ćwierćfinałami.
A jednak – jeden piłkarz, jedna rola, jedna opóźniona o trzy miesiące eksplozja, jeden niezwykły zestaw liczb, jeden historyczny rekord na wyciągnięcie ręki.
Został jeden wpis, który sezon 2025/26 zapisze w pozytywnych kartach historii.
Najprawdopodobniej będzie to wpis Fernandesa.
